Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, το κόμμα που ίδρυσε ο Τσίπρας και παρέμεινε ως αρχηγός μέχρι το 2023. Έκτοτε τον αντικατέστησαν οι Κασσελάκης, Παππάς, Φάμελλος, ουσιαστικά όμως αρχηγός έμεινε ο ίδιος. Μας ήρθε το 2015 καβάλα στην κρίση με ένα τεράστιο κομπρεσέρ με σκοπό, όπως έλεγε, να σπάσει τις ρίζες του συστήματος – ως ριζοσπάστης – που απομυζούσε τον κόπο του εργαζόμενου Έλληνα.
Έτσι οικοδόμησε την πολιτική του άνοδο πάνω στην ισχυρή ρητορική ότι η κρίση θα πληρωθεί από τους «έχοντες και κατέχοντες», το «μεγάλο πλούτο», τις τράπεζες, τους ολιγάρχες, τους εφοπλιστές και όσοι απέφυγαν να συμμετάσχουν αναλογικά στα βάρη της κρίσης. Η πραγματικότητα, δυστυχώς, για εμάς αποδείχθηκε διαφορετική, όχι μόνον δεν έσπασε ρίζες, αλλά επιχείρησε να ρίξει τις δικές του ρίζες για ένα καθεστώς θεσμικής χειραγώγησης και ανελεύθερης δημοκρατίας τύπου Ερντογάν, ποτίζοντας τις ρίζες των ολιγαρχών.
Η διατύπωση αυτή δεν αποτελεί πολιτική άποψη, αποτελεί το ιστορικό αποτύπωμα μιάς ολόκληρης περιόδου.
Γι’ αυτό και το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι υπόσχεται «ο άνθρωπος με το κομπρεσέρ», – όπως ακριβώς ο Πρόεδρος της Αργεντινής Javier Milei με το αλυσοπρίονο. – Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί οι πολίτες να πιστέψουν ώστε αυτή τη φορά θα είναι συνεπής πρώτα στον εαυτόν του και μετά στους πολίτες; Μεσολάβησε κάτι; Έκανε την αυτοκριτική του; Ζήτησε συγγνώμη;
Θα μου πείτε ότι κάθε πολιτικός δεν δικαιούται μιάς δεύτερης ευκαιρίας; Δεν διαφωνώ, δύσκολο όμως σε ό,τι αφορά τον Τσίπρα γιατί επανέρχεται στις ίδιες υποσχέσεις που δεν τήρησε την πρώτη φορά. Επανέρχεται στο πολιτικό προσκήνιο επιχειρώντας να αλλάξει τα γεγονότα του 2015 γράφοντας τη δικιά του ιστορία, όπως τον βολεύει, ρίχνοντας παράλληλα τις ευθύνες στους στενούς του συνεργάτες. Πείτε μου, σας παρακαλώ, ποία η κατάλληλη λέξη μιας τέτοιας ενέργειας για να περιγράψει τον άνδρα;
Επαναφέρει τη γνώριμη εξαγγελία φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, και ενώ οι εφοπλιστές υπήρξαν επί χρόνια προνομιακός στόχος της ρητορικής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., έκανε το αντίθετο όταν ο Juncker Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και πρώην Πρόεδρος του Eurogroup του πρότεινε να φορολογήσει τους εφοπλιστές και όχι τη μεσαία τάξη, ο Τσίπρας ως «συνεπής Αριστερός» φορολόγησε τη μεσαία τάξη.
Η σημασία της πρότασης Juncker δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο αλλά στην πηγή, δεν μιλούσε ένας πολιτικός αντίπαλος της Δεξιάς, μιλούσε ο Χριστιανοδημοκράτης επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Αντί να συγκρουστεί μετωπικά με τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, έκανε το αντίθετο, συγκρούστηκε με τη μεσαία τάξη.
Όταν η «πιο αριστερή» κυβέρνηση της μεταπολίτευσης δεν ετόλμησε να φορολογήσει το μεγάλο πλούτο, τι σόι αριστερός είναι και μάλιστα ριζοσπάστης; Όταν μάλιστα είχαν και το Ο.Κ. της Κομισιόν.
Τους πολιτικούς δεν τους κρίνεις από τις προθέσεις τους, τους κρίνεις από το αποτέλεσμα. Τι είναι εκείνο που μας εξασφαλίζει ότι δεν θα συμβούν τα ίδια του 2015; Έχει κάνει κάτι ώστε να μας πείσει για το αντίθετο;
Το νου μας, ο άνθρωπος δεν «παίζεται», είναι πολιτικά επικίνδυνος, ιδίως εάν έρθει δεύτερος στην πρώτη κάλπη.
Υ.Γ.: Η εκπομπή – ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» τα είπε όλα.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
